تبليغاتX
سوته دل
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
دنیای کوچک!!!

واقعا دنیا چقدر کوچیکه!

امروز داشتم پستهای قبلی وبلاگو مرور می کردم که رسیدم به این پست:

"خیلی وقته دلم واسه یه خنده از ته دل تنگ شده. خیلی وقته از اون روزگار بی غل و غش کودکی فاصله گرفتم. از اون روزا که خنده هامون فقط واسه خندیدن بود و گریه هامون بهانه اسباب بازی خریدن.

   دلم واسه بازی های کودکانه تنگه. حتی واسه دعواهام با اون پسر سر کوچه که فقط دنبال یه بهانه بود تا کتکم بزنه. دلم واسه اسباب بازیام تنگ شده، واسه اون اولین جعبه ماژیکی که از مادربزرگ کادو گرفتم، واسه اون اولین کادویی که از معلم کلاس اولم گرفتم، واسه اون مبصر شدنا و حسادت ها، واسه اون...

   نمی دونم چند سال دیگه غصه چی رو می خورم، ولی مطمئنم همین الانم چیزا و کسایی وجود دارن که اون موقع دلم براشون تنگ بشه..."

الان احساس می کنم بعضی موقعا آدم چه جوری می تونه چشمشو روی بازیهای سرنوشت ببنده... من نوشتم چند سال دیگه ولی...!!! حالا قبول دارین دنیا خیلی کوچیکه؟

باورم نمیشه. چهل روز گذشته. درست چهل روز از اون روز .......(واقعا کلمه ای برای بیان حسم پیدا نکردم) گذشته.آره امشب چهلمه فربده! به همین سادگی!!!

..........

قصه ما را من روایت می کنم اکنون

قصه از بود و نبود یار و دلدار است

ما برای او برای هم همچنان هستیم

گرچه دلهامان پر ز غمهای گرانبار است

***

وبه تو رسیدم باز در کوله بار گذشته ام

          در جستجوی نوازش باد سحرگهان

                   در التهاب دیدن روی آسمان

 

وبه تو رسیدم باز از پس رویای دیرینه ام

          در انعکاس روی تو در آیینه دلم

                   در حسرت شنیدن آن صوت آشنا

                             در سوگ رفتن آن یار کم وفا!

 

وبه تو رسیدم باز در گریه شبانه ام به یاد تو

          در یاد زمزمه کردن شعری به پای تو

                   در حس ناتمام نیازم به بودنت

                             در آرزوی دمی بازدیدنت

          در دست کشیدن به شب موی تو به خواب

                   در دیدن روی تو در آیینه سراب...

 

                             ...ای یار!...خواهم رسیدنت

                                                          یک لحظه دیدنت...

2/12/1384

|+| نویسنده سبحان در سه شنبه 2 اسفند1384 و ساعت 10:21 PM | 
خانه دل